بالاخره امشب اینترنت خانه را وصل کردم امیدوارم با شرایط جدید بهتر بتوانم نکاتی را قلمی کنم

تاکنون قصد نداشتم در سایتم از مطالب دیگران استفاده کنم ولی مطلب زیر را که از سایت استاد سروش محلاتی به آدرس:http://www.soroosh-mahallati.com   برداشت کرده ام را جهت استفاده دوستان انتشار می دهم ان شاالله در آینده مطلبی را در جغرافیای همین موضوع تحت عنوان «من الولی الی الدلیل» انتشار خواهم داد.

طرح سؤال:

در جامعه اسلامی و حكومت دینی كه شهروندان مسائل دینی خود را از مراجع تقلید اخذ نموده و به «فتوای» آن ها عمل می‌كنند، و مسائل اجتماعی را هم از ولی امر اخذ نموده و به «حكم» او عمل می‌نمایند، درك و فهم شهروندان در چه قلمروی اعتبار دارد و آیا شعور و تشخیص آنان در برابر «فتوی» و «حكم»، ارزشی دارد؟

توضیح آنكه در نظام های عرفی، «قانون» یگانه سند معتبری است كه وظایف و تكالیف شهروندان را ارائه می‌كند، و فراتر از آن، فتوای فقیه و حكم حاكم، الزامی برای هیچ كس ایجاب نمی‌كند و البته شهروندان هرچند وظیفه اجرای قانون و احترام به آن را برعهده دارند، ولی این وظیفه مانع از «نقد قانون» و حتی تلاش برای «تغییر قانون» با استفاده از راهكارهای مشخص و تعیین شده ندارد؛ ولی در حكومت دینی، شهروندان علاوه بر الزامات قانونی، با دوگونه الزام دیگر نیز روبرویند:

الف) الزاماتی كه از سوی مفتیان اعلام می‌شود و شهروندان مقلّد باید به آن فتاوی ملتزم باشند
 ب)‌الزاماتی كه از سوی حاكم اعلام می‌شود و شهروندان و دولتمردان باید آن را رعایت كنند. در این صورت، «فضای انتخاب» برای شهروندان محدودتر شده، و «الزامات بیشتری» بر رفتارشان حاكم می‌گردد. در این فضا، این سؤال مطرح می‌شود كه شهروند متدیّن و متعهّد به شریعت، در چه قلمروی می‌تواند به «تشخیص خود» عمل نموده و حتی درك و شعور او، بر فتوی و حكم نیز تقدم پیدا می‌كند؟

هزار آینه مبهوت بی‌شماری تو
هزار بادیه مجنون نی سواری تو

بهار آمده با لاله‌های سینه زنش
پی زیارت باغ بنفشه کاری تو

هلا که جمع نقیضین بوسه و عطشی
ندیده‌ام لب خشکی به آبداری تو

چه جای نغمه در این روزگار یأس مگر
به روی دست تو پرپر نشد قناری تو ؟

هم او که نامه برایت نوشت، با خنجر
ببین که آمده از پشت سر به یاری تو

دریغ، کاری از این طبع مرده ساخته نیست
به جز شمردن گلزخم‌های کاری تو

به ما مخند که جای گریستن بر خویش
نشسته‌ایم دمادم به سوگواری تو....

 
شعر از سعید بیابانکی