شاید بتوانم بگویم که رمان و داستان بخشی از زندگی شخصی مرا شکل می دهد. بیش از ده سال است که رمان همسایه های احمد محمود را خوانده ام اما هنوز تصویر عبور خالد از پله ها در ذهن من زنده است و زخمهایی که مثل خوره روح را می خوردند را سالها نهان کرده ام
اگر چه داستان ها و رمان ها برای من همیشه خواندنی و تکرار ناپذیر بوده است اما خاطرات جذابیت بیشتری را برای من داشته است چه خاطرات شخصی باشد مثل خاطرات گلی ترقی یا پروین غفاری چه سیاسی اجتماعی باشد مثل خاطرات: نهرو، میتران و دختری از شرق بی نظیر بوتو و یا خاطراتی باشد از مبارزات مبارزانی مثل چه گوارا، احمد احمد ، عزت شاهی ، هاشمی رفسنجانی همه و همه برای من درس ها و جذابیت های بسیاری داشته است. در خاطرات دیگر شخصیت ها ساخته و پرداخته ذهن نویسنده نیست در خاطرات همه چیز واقعی است. شکست خوردن ها واقعی است، عشق ورزیدن ها واقعی است و تمامی تجربیات واقعی است و من هم با تجربه این نویسندگان تجربه می کنم می آموزم و تمرین می کنم .
دیشب بالاخره مطالعه کتاب نیم قرن تجربه خاطرات مرحوم مهندس عزت الله سحابی را تمام کردم با او هم در تجربه هایش شریک شدم در قسمتی از این کتاب خاطره یک مبارز را به این شکل می آورد {نقل به مضمون}
یکی از مبارزان را نیروهای امنیتی دستگیر می کنند و بلافاصله بازجویی شروع می شود طرف مقاومت می کند اورا به زیر اخیه می برند و کتک ها و شلاق ها بر تنش می نوازند مقاومت می کند و کسی را لو نمی دهد چند روزی به همین شکل می گذرد او مقاومتش را نمی شکند.
سرهنگ دستور می دهد که او را بیاورید تا از او بازجویی کنم
سرهنگ رو می کند به او و می گوید خوب کتک خوردی چیزی نگفتی بیا بالا غیرتا مردونه بگو چه کسانی بیانیه را نوشتند و کجا تکثیر کردند
بیچاره ساده به سرهنگ میگه :حالا که میگی مردونه و بالاغیرتا
مردونه فلانی بود با فلانی در فلان جا
من که مانده بودم به سادگی این بیچاره بخندم یا به سرهنگ بابت این زرنگی در شناختن شخصیت و روان متهم
چه سادگی ها که بنیادها بر باد داده و چه زرنگی ها که در انتهای سادگی بودند
من که ساده بگم دهاتی ام
بوی علف می ده تنم
ساده بگم ساده بگم سادهِ ساده است دلم .