چند وقتی است که حس نوشتن از من گرفته شده بود و دوستان اصرار می کردند که چرا نمی نویسی با این که به تعبیر مقام معظم رهبری «یک سینه حرف در دهانم موج می زند» ولی تمرین سکوت شیرین تر از گفتن بود که خداوندگار عشق حضرت مولانا می فرماید:
من بی دل و دستارم در خانه خمارم
یک سینه سخن دارم هین شرح دهم یانه
بیشتر به قرآن و حدیث و شعر پناه برده بودم که فلسفه دیگر مرا آرام نمی ساخت و سیاست مرا بر می افروخت تا این که دیشب وقتی مجموعه اشعار شاملو را مطالعه می کردم به این شعر برخوردم و به قول سعدی متناسب حال خود یافتم و تقدیم می کنم به مرغ دل تک تک هم حالان خودم تا با پر پرواز این مرغ دریایی به رویای اهورایی برسند.

مرغک دریایی
خاموش باش ، مرغکِ دریایی!
بگذار در سکوت بماند شب
بگذار در سکوت بمیرد شب
بگذار در سکوت سرآید شب.
بگذار در سکوت به گوش آید
در نورِ رنگ رفته و سردِ ماه
فریادهای ذلّه‌ی محبوسان
از محبسِ سیاه ...
خاموش باش، مرغ! دمی بگذار
امواجِ سرگردان شده بر آب،
کاین خفته گانِ مُرده مگر روزی
فریادِشان برآورد از خواب.
خاموش باش، مرغکِ دریایی!
بگذار در سکوت بماند شب
بگذار در سکوت بجنبد موج
شاید که در سکوت سرآید تب!
خاموش شو، خموش! که در ظلمت
اجساد رفته رفته به جان آیند
و ندر سکوتِ مدهشِ زشتِ شوم
کم کم ز رنج‌ها به زبان آیند.
بگذار تا ز نورِ سیاهِ شب
شمشیرهای آخته ندرخشد.
خاموش شو! که در دلِ خاموشی
آوازِشان سرور به دل بخشد.
خاموش باش، مرغکِ دریایی!
بگذار در سکوت بجنبد مرگ ...
احمد شاملو
21 شهریورِ 1327