تابستان ها وقتی مدرسه ام تعطیل می شد کنار مغازه پدر بساط لواشک  و شانسی فروشیم را پهن می کردم (یادش بخیر چه نزاع های که بر سر شانسی های بساط من به پا می خواست، غروب ها فرصت سر خاراندن نداشتم. با حرارت و صداقت معامله می کردم، نسیه هم می دادم؟!)

هر وقت خسته می شدم با بچه های محل می رفتیم بازی. یک روز محمد با حالت هیجان زده از من پرسید آبیته یا قرمزته؟! اصلا متوجه منظورش نشدم پرسیدم چی؟ تکرار کرد آبیته یا قرمزته؟ من هول شدم گفتم: آبی خندید و گفت: دمت گرم بیا بریم فوتبال بساطم را سریع جمع کردم و با هم راه افتادیم، سر زمین که رسیدیم محمد به بچه ها گفت: علی هم آبیه. جرات نمی کردم بپرسم منظور از آبی و قرمز چیه؟ چند ماهی گذشت تا متوجه شدم منظور، دو تیم استقلال و پیروزی است. نکته جالب این بود که همان روز اول شعارهای ضد قرمز و پاتک شعارهای ضد آبی را به من آموختند و من بی تامل و با حرارت تکرار می کردم. چند سالی گذشت تا به تیم ملی رسیدم دیگر آبی و قرمز برایم رنگ باخت آن چه در ذهن من نقش می گرفت  ترکیبی از تمامی نخبگان فوتبال بود. این تیم ملی بود که برایم غرور می آفرید و فریادهایم را در یک وحدت با دیگران می دیدم.  ایران ایران هی هی ایران ایران

داستان من در سیاست هم همین گونه شکل گرفت از من می پرسیدند یتی یا یونی؟ راستی یا چپی؟ اصلاح طلب یا اصول گرا؟ بازاری یا تکنو گرات؟ و من می دیدم تمام آرزوها و آرمان ها و اصالت های من در ذیل این قالب ها نمی گنجد با خود می اندیشیدم نه راست و نه چپ هیچ کدام به تنهایی نمی توانند از دروازه تیم منافع ملی محافظت نمایند. من در هر یک از این تفکرات خرده هایی از آرمان ها و اصالت هایم را می دیدم  ولی هیچکدام به تنهایی آرمان های من نیستند. من به دولت به مفهوم کلیت نظام می اندیشم و معتقدم هیچکدام از گرایش های موجود تمام نیستند و جمع تمامی این گرایش ها می تواند نسبت کاملی (البته نسبتا) از آن چه در ذهن دارم را به نمایش بگذارند.

من دیگر شعارها را نیاموختم و هیچ حرفی را بی تامل نزدم شاید خطا کردم ولی دوباره برخاستم و راهی نو را آزمودم.  با این نوع نگرش اگر چه در میان اعضا یا حامیان جناح ها دوستانی دارم ولی همیشه برای آن ها صد نبودم و گاهی نیز مطرود و گاه ملعون نیز شمرده شدم.

متاسفانه در کشور ما همه چیز نشان دار شده است. بی نشان تو را نمی خرند حتی به ارزیابی گفته هایت نیز نمی نشینند. حتما باید زیر یک خط کش قرار بگیری تا تو را بتوانند اندازه بگیرند، حتما باید نشانی برای خود برگزینی تا تو را بتوانند تحلیل کنند، همه چیز به رنگ تو بستگی دارد هیچ کس به تیم ملی نمی اندیشد همه به فکر چینش و تحلیل محلی ترین تیم خود هستند. همه سرمایه انسانی و مادی خود را برای این تیم هزینه می کنند. مسابقات محلی راه می اندازند هیاهو می کنند تا در سرو صدای این فریادها تیم ملی فراموش شود. بحران زمانی بیشتر رخ می نماید که این خط کشی ها به مباحث علمی نیز راه پیدا کند. در حوزه می گویند: اخباری هستی یا اصولی در مکتب نجف می اندیشی یا قم تفکیکی هستی یا ؟؟؟ که این در بعد جریان شناسی و نشان دار کردن جریان فکری است  ولی در بعد شخصیتی می پرسند به کدام خاندان وابسته ای؟ آیت الله زاده کدام خاندان هستی؟ آیت الله هستی ؟ یا عظما؟ دکتر هستی؟ یا مهندس؟ هر کدام از این نشان ها اعتبار برایت می آفریند و زیر هر نظرت مجبوری تاییدی از تمام گذشتگان بیاری.

امیدوارم روزگاری بیاید که بی خط کش ها و نشان ها بتوان حرف زد و حرف شنید.