هواپيما كه از زمين بلند شد دلم ريخت، جرات نگاه كردن به بيرون را نداشتم باور نمي كردم تا چند ساعت ديگر سرزميني زير پاي من است كه چندين هزار بار جبرئيل بر آن پاي گذاشته بود و پدرم آدم برفراز كوه ابوقبيس آن هبوط كرد و در جبل الرحمه آن توبه‌اش پذيرفته شد باور نمي‌كردم در كوچه‌هايي مي‌‌خواهم قدم بگذارم كه در طول 23 سال غربت ،  آن برگزيده هاشميان وحي را نوشيد و قامتش در زير اين باريدن ها خم شد و جامه پيچده را به كناري گذاشت و بر سنگي از كوه پدرش ايستاد و بلند فرياد كرد قولو لااله الاالله تفلحوا مي خواهم به تماشاي رقص كعبه بروم كه به يمن وجود عصاره فضايل خاندان هاشم به رقص آمده و دامن افشان ديوار شكافته بود. باورم نمي شد در كوچه‌هايي مي خواهم قدم بگذارم كه دويست و پنجاه سال معصوميت را مزه مزه كرده بود  به تماشاي چشماني آمده بودم كه به زيارت عشق آمده بودند جايي كه سرزمين انبيا است و قدمگاه هاجر و اسماعيل. خدايا من به دعاي خليلت ابراهيم بسوي اين سرزمين آمده‌ام و بارور شدن دعاي ابراهيم را در قلبم احساس مي كنم. خدايا اين‌جا هم وادي طور است و بايد خلع نعلين كرد تا پرهاي جبرئيل زخمي نشود و شايد جبريل به دنبال من به انتظارنشسته  و براق را زين تازه گذاشته تا بعد از 1400 سال دوباره معراج را تجربه كنم و شب اسراي دوباره آغاز كنم.

 وقتي صداي مهماندار در هواپيما پيچيد كمربندم را بستم و در انتظار فرود از بالا شهر جده و فرودگاه آن را نگاه مي كردم.
وقتي پياده شديم مدت سه ساعت در يك سالن در بسته به انتظار نشستيم همراهان در گوش هم زمزمه مي كردند كه چون با شيعه ضديت دارند شيعيان را اذيت مي كنند و كم كم حوصله همه سرآمده بود، مدير كاروان آمد و اين نظريه را تاييد كرد و گفت صبر كنيد و آرامش خود را از دست ندهيد .
مستخدم مي‌آمد يواشكي مي گفت سيم كارت با هجده خميني و هركس طالب بود بايد با او مي رفت در دستشويي تا دوربين ها نبيند و معامله انجام مي شد.من موبايل را در هنگام پرواز خاموش كردم و سيم كارتم را از ترس هزينه بيست و پنج هزار توماني رومينگ خارج كرده بودم كه يك موقع اشتباهي روشن نكنم.
مامورين آمدند و ما را به سالن هدايت كردند صف ها تشكيل شد و مامورين به انگشت نگاري، عكس برداري و اسكن گذرنامه پرداختند. نماز مغرب را در جده خوانديم. بعد از نماز روحاني كاروان گفت براي يكي از همسفران مشكلي پيش آمده دعا كنيد و الا بايد برگردد به ايران باور نمي شد بخاطر يك مشكل خنده دار كسي را به ايران باز گردانند يعني يكي ار آقايان اسم فاميلي اش در گذرنامه به نام يكي از خانم هاي همسفر ثبت شده بود. _ اما بقيه مشخصاتش همچنان مردانه باقي مانده بود و البته تا آخر سفر برخي دوستان اورا زهره خانم صدا مي كردند_  بالاخره با دعاي هم سفران از طريق اينترنت براي او ويزاي مجدد صادر كردند و او با اتوبوس اندونزي ها به مدينه آمد.