شیخ شهاب الدین سهروردی معروف به شیخ اشراق از بزرگان فلسفه این سرزمین می باشد که به حکیم نور نیز مشهور است او را در جوانی به جرم ... به دار آویختند
او بنیانگذار حکمت اشراق در فلسفه اسلامی است از او کتابهای بسیاری به جا مانده مثل: حکمه الاشراق، آواز پر جبرئیل و ...

چند کلمه ای که از ذهن آتشین او خارج شده را من از کتاب ذهن آتشین برای شما نقل می کنم.


چون معلوم شد که عشق است که طالب را به مطلوب رساند جهد می باید کردن که خود را مستعد
آن گرداند که عشق را بداند و منازل و مراتب عاشقان را بشناسد و خود را به عشق تسلیم کند و بعد از آن عجایب بیند

*******

و بدترین قرن ها قرنی است که در آن بساط اجتهاد و ریاضت در نوردیدده شود و سیر اندیشه ها منقطع گردد. و درهای مکاشفات بسته و راه های مکاشفات مسدود گردد.

********

مثل کسی که معرفت حق را طلب کند به دلیل،
هم چنان است که کسی آفتاب را به چراغ جوید.

**********

مرد صاحب نظر باید که پیوسته باحثِ(بحث کننده ، جوینده) غرایب باشد
و بدان قدر که سزای خاطر اوست نزول کند.

***********

حسین منصور حلاج گفت:
محبت میانِ دو کس آن وقت مستحکم شود،
که در میان ایشان هیچ سر مکتوم نماند.

***********

آن کسانی که عالِم باشند و لکن اصلاح اخلاقی نکرده باشند ، ایشان عذابی سخت یابند که علم ، ایشان را به عالم نور ملای اعلا می کشد.
و فسق ایشان را به ظلمات و اسفل السافلین.

************

هر مشتاقی به ضرورت،
چیزی یافته است و،
چیزی نایافته.
که اگر از جمال معشوق همه یافته بودی
آرزوش نماندی،
و اگر هیچ نیافته بودی و ادراک نکرده هم
آرزوش متصور نشدی.

****************

و عجب این است که خود را در خود گم کرده ای و از جایی دور طلب می کنی،
هم چنان که آن مرد که بر خر نشسته بود و خر را طلب می کرد!

********************

اکنون تو نمی دانی که چون با نااهل سخن گویی سیلی خوری و سخنی که فهم نکنند بر کفر و دیگر چیزها حمل کنند و هزار چیز ار این جا تولد کند.

*********************

برای نوشتن یک بهانه کافی است ولی برای ننوشتن هزار مصلحت را باید به محاسبه کشید و هزار شاید و اما را پاسخ گفت. ننوشتن برای کسی که نوشتن را مساوی با زنده بودن می داند سخت است. اما زنده ماندن بی نوشتن لابد بهانه های بیشماری می طلبد
محرم تنها بهانه ای است که می توانی با آن زنده باشی و تا آخر هستی بی ملاحظه بنویسی.
محرم که می آید تمام بهانه ها را با خود می آورد و تو با دقت زنجیر و علم و طبل و دمام بر دست واژه هایت می دهی و تک تک آنها را سیاه پوش می کنی.
محرم که می آید دوباره زانو می زنم واژه ها امانم را می برند. باید برای واژه ها روضه بخوانم باید آنها را در لابه لای اشک هایم جان دهم.
نمی دانم این چه تکرار بی تکراری است که هر سال حسینیه دلم را آذین غم می بندم و تمام غمنامه های دنیا را دعوت می گیرم و دوباره به تفسیر تمامی کلمات عشق، عطش و غم می نشینیم.
محرم که می آید فصل رنگ ها و مزه ها است لب های خشکیده را بر سیاهی دیوارهای شهر می کشم و ذره ذره دنبال مزه عشق می گردم.

محرم که می آید همه هستی کوچک می شود زمان می شود یک نیمروز مکان می شود یک قطعه از بهشت مانده در زمین و تو نامه ات را آغاز می کنی  از خودت و از کوفه دلت الی الامام العشق:
بسم رب الحسین
مولا و آقای ما؛  میوه های قلب هایمان رسیده و شمشیرهایمان به یاری تو صیقل خورده و اسبانمان ...
محرم که می آید آغاز دوباره انتخاب است  و تو باید به انتخاب بنشینی وعلمت و تمام دو دوتای تاریخ بر تو هجوم می آورند و دلت آوردگاه افکارت می شود یک سو یک تاریخ نفرت یک سو یک هستی مظلومیت. وقتی انتخاب کردی تشنگی در رگهایت می دود خونت خشک می شود لبها و پاهایت تاول می زند با حب الحسین به جنگ می آیی .
... سرت در آغوش می گیرند.
محرم که می آید آرزوها کوتاه می شود و دنیا بلند. یک سو با آرزوهای کوتاه شده خود را شبانه به خیمه عشق می رساند و یک سو با دنیای زینت داده شده و با اسب پنهان شده در خیمه عصر عاشورا به ریسمان آرزوهای دنیا چنگ می زند.
محرم که می آید دوباره تمام تاریخ را می دوم و یاران عشق را می شمارم یک دو سه و به خودم می رسم متحیر می شوم خودم را در کدامین دفتر ثبت کنم  هزار و یک،  هزار دو، هزار و سه ، هزار ...